Իրականում ոչ միայն լճակի արտացոլանքն է, կյանքը ավելի գեղեցիկ դարձնում այլ մենք, մենք ատում ենք մեր լճակը և ասում, որ մեր բախտը չի բերել, իսկ հետո երբ մեր բախտը բերում է, սկսում ենք բոլորի մոտ գլուխ գովալ չհասկանալով, որ մի օր մեր լճակը գոյություն չի ունենա, և այդ լճակի մասին մի օր կմոռանան։ Մենք պետք է սիրենք այդ լճակը ՄԻՇՏ, քանի որ այն ժամանակավոր է։Իսկ արտացոլանքին պետք չե խաբնվել, այն փչացնում է քեզ։ Մեզ դեռ մանկուց սովորեցնում են սիրելը լճակը մինչ մենք սիրում ենք այն փչացնել։Մեր Լճակը մեզ անդադ վնասում է, իսկ մենք մեզ։ Մեր լճակը ստեղծված է մեզ համար բայց մի օր այն կկործանվի, և ավարտ կունենա։Միգուցե լավ է, որ մեր լճակը ավարտ ունի։