«Սասունցի Դավիթ» հայ ժողովրդական հերոսական էպոսը հայ հոգևոր մշակույթի
գագաթնակետերից է, որն իր մեջ խտացնում է հայ ժողովրդի ազատատենչ ոգին, հայրենասիրությունը,
պայքարը զավթիչների դեմ և արդարության հավերժական ձգտումը։ Էպոսը ձևավորվել է վաղ
միջնադարում (VII–X դարերում՝ արաբական տիրապետության դեմ մղված ազատագրական
պայքարի ժամանակաշրջանում) և դարերի ընթացքում բանավոր կերպով փոխանցվել
սերնդեսերունդ՝ հարստանալով նոր գծերով ու դրվագներով։
Էպոսն ամբողջական գրի է առնվել 1873 թվականին Գարեգին Սրվանձտյանցի կողմից Մշո Առինջ
գյուղում՝ բանասաց Մկրտիչ Աբրահամյանից (Կրպო)։ Հետագայում գրի են առնվել տասնյակ այլ
պատումներ, որոնք կազմում են «Սասնա ծռեր» էպոսի միասնական հավաքածուն։ 2012 թվականին
էպոսը ներառվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Մարդկության ոչ նյութական մշակութային ժառանգության
ներկայացուցչական ցանկում։
«Սասունցի Դավիթ» համահավաք բնագիրը բաղկացած է չորս ճյուղից, որոնցից յուրաքանչյուրը
ներկայացնում է Սասունի հերոսական տոհմի մեկ սերունդ՝ ստեղծելով միասնական շղթա.
Առաջին ճյուղ («Սանասար և Մհեր»): Ներկայացնում է Սասունի հիմնադրման, հերոսների
նախահայրերի՝ Սանասարի և Բաղդասարի ծննդյան, հրաշագործ գործերի և Առյուծաձև Մհերի
քաջագործությունների պատմությունը։
Երկրորդ ճյուղ («Մեծ Մհեր»): Պատմում է Մեծ Մհերի կյանքի, նրա հաղթանակների և այն
ողբերգական անեծքի մասին, որը նրան դատապարտում է անմահության և փակ դռների հետևում
մնալուն (Ագավնյա քարանձավում)։
Երրորդ ճյուղ («Սասունցի Դավիթ»): Էպոսի կենտրոնական և գեղարվեստորեն ամենահարուստ
մասն է։ Այն պատմում է Դավթի մանկության, անհնազանդության, Մսրո Մելիքի դեմ մղված
մենամարտի և հայրենիքի ազատագրման մասին։
Չորրորդ ճյուղ («Փոքր Մհեր»): Ներկայացնում է Դավթի որդու՝ Փոքր Մհերի ողբերգությունը, նրա
պայքարը անարդար աշխարհի դեմ և նրա մուտքը Վանա քարանձավ, որտեղ սպասում է աշխարհի
նորոգմանը։
«Գնա՛, որդի, հող հողին տուր, հավասարվի, մեր և ձեր արյունը մեկ չէ…» — Սասունցի Դավիթ
Համաշխարհային էպիկական ժառանգության համեմատություն
«Սասունցի Դավիթ» էպոսն իր գեղարվեստական հատկանիշներով, հերոսների կերպարներով և
համամարդկային գաղափարներով արժանի տեղ է զբաղեցնում համաշխարհային գրականության
գանձարանում՝ հավասարազոր լինելով հին և միջնադարյան խոշորագույն էպոսներին։
| Էպոսի անվանումը | Երկիր / Մշակույթ | Հիմնական գաղափարը | Հիմնական հերոսը |
| Սասունցի Դավիթ | Հայաստան | Հայրենասիրություն, ազատատենչություն, ազգային պաշտպանություն | Դավիթ |
| Իլիական / Ոդիսական | Հին Հունաստան | Հերոսություն, ճակատագիր, տունդարձի և պատվի գաղափար | Աքիլես, Ոդիսևս |
| Ռամայանա / Մահաբհարատա | Հնդկաստան | Բարու հաղթանակը չարի նդեմ, տիեզերական կարգ և պարտք (դհարմա) | Ռամա, Արջունա |
| Բեովուլֆ | Անգլոսաքսոնական | Քաջություն, հրեշների դեմ պայքար, հերոսական մահ | Բեովուլֆ |
| Մանաս | Ղրղզական | Ժողովրդի միասնություն, անկախություն և հայրենիքի պաշտպանություն | Մանաս |
Համաշխարհային այլ էպոսների համեմատ՝ «Սասունցի Դավիթ»-ն առանձնանում է իր բացառիկ
ժողովրդականությամբ։ Այն ստեղծվել և պահպանվել է ոչ թե թագավորական պալատներում կամ
գրասենյակներում, այլ պարզ գյուղացիների և գուսանների շրջանում։
Լավատեսություն և հումանիզմ. չնայած բազմաթիվ զրկանքներին ու արհավίքներին, էպոսը միշտ
հավատում է բարու վերջնական հաղթանակին և հայ ժողովրդի հարատևությանը։
Աստվածային և մարդկային սահմանը. հերոսներըժժ օժտված են գերբնական ուժով, բայց
միաժամանակ խորապես մարդկային են, խոցելի, հարազատ հողի ու ջրի հետ կապված։
Թուր-Կայծակին և Քուռկիկ Ջալալին. անշունչ առարկաներն ու կենդանիները (զենքը, ձիերը)
էպոսում դառնում են հերոսի գաղափարական ու մարտական գործընկերներ։
«Սասունցի Դավիթ» էպոսը համաշխարհային էպիկական արվեստի գլուխգործոցներից է։ Այն ոչ միայն
պատմական հիշողության պահպանման միջոց է, այլև հայ ժողովրդի բարոյական օրենսգիրքը, որը
սերնդեսերունդ փոխանցում է արդարության, արժանապատվության և հայրենասիրության անխախտ
արժեքները։

