Իսահակյան
Մի մրահոն աղջիկ տեսա
Ռիալտոյի կամուրջին,
Հորդ մազերը – գետ գիշերվա,
Եվ հակինթներ` ականջին:
Աչքերը սև — արևներ սև,
Արևների պես անշեջ,
Գալարում էր մեջքը թեթև
Ծաղկանկար շալի մեջ:
Աչքս դիպավ աչքի բոցին,
Ու գլուխըս կախեցի.
Ժպտաց ժպտով առեղծվածի,
Հավերժական կանացի:
Միամիտ չեմ` հավատամ քեզ.
Տառապանքս փորձ ունի. –
Մի մրահոն կույս էր քեզ պես,
Կոտրեց սիրտս պատանի …
1. Ըստ բանաստեղծության նկարագրի՛ր աղջկան։
Իսահակյանը նկարագրում է մի արտակարգ գեղեցկությամբ օժտված աղջկա, ում տեսել է Վենետիկի Ռիալտոյի կամուրջին: Նա ունի մրահոն (սևահոն) դեմք, հորդ ու սև մազեր, որոնք հեղինակի համար նման են «գիշերվա գետի»: Նրա ականջներին թանկարժեք հակինթներ են, իսկ հագին՝ ծաղկանկար շալ, որի մեջ նրբորեն գալարվում է նրա իրանը: Ամենատպավորիչը աղջկա աչքերն են՝ սև արևների պես անշեջ ու բոցավառ:
2. Մեկնաբանի՛ր ,,առեղծվածային ժպիտ,, արտահայտությունը։
Այս արտահայտությունը հիշեցնում է Լեոնարդո դա Վինչիի «Մոնա Լիզայի» հայտնի ժպիտը: Այն խորհրդանշում է կանացի այն տեսակը, որը միաժամանակ և՛ գրավիչ է, և՛ անհասանելի, և՛ անընթերցելի: Դա մի ժպիտ է, որի տակ կարող է թաքնված լինել և՛ սեր, և՛ սառնություն, և՛ հեգնանք, ինչն էլ հենց ստիպում է բանաստեղծին զգուշանալ ու չհավատալ այդ գեղեցկությանը:
3. Մեկնաբանի՛ր բանաստեղծությունը։
Սա միայն գեղեցիկ կնոջ նկարագրություն չէ, այլ անցյալի ցավի ու ներկայի գեղեցկության հակադրություն: Հեղինակը հիանում է աղջկա տեսքով, բայց նրա սիրտը «պատանի հասակից կոտրված» է: Նա իրեն անվանում է «փորձ ունեցող տառապյալ», ով այլևս միամիտ չէ և գիտի, որ նմանատիպ գեղեցկությունը կարող է կործանարար լինել: Բանաստեղծությունը ներկայացնում է հավերժական կանացիության և տղամարդու զգուշավոր սիրո պատմությունը:
Ռավեննայում
Արարատի ծեր կատարին
Դար է եկել, վայրկյանի պես,
Ու անցել:
Անհուն թվով կայծակների
Սուրն է բեկվել ադամանդին,
Ու անցել:
Մահախուճապ սերունդների
Աչքն է դիպել լույս գագաթին,
Ու անցել:
Հերթը հիմա քոնն է մի պահ.
Դու էլ նայիր սեգ ճակատին,
Ու անցիր…
1. Ինչպե՞ս է ներկայացվում ժամանակի անցողիկությունը։
Իսահակյանը ժամանակը ներկայացնում է որպես մի անկանգնելի հոսք: Դարերը համեմատվում են «վայրկյանի» հետ, ինչը ընդգծում է մարդկային կյանքի կարճատևությունը տիեզերական ժամանակի համեմատ: «Եկել է ու անցել» կրկնվող արտահայտությունը շեշտում է, որ ոչինչ հավերժ չէ, բացի լուռ վկա Արարատից:
2. Ի՞նչ է խորհրդանշում Արարտը։
Արարատը այստեղ հավերժության, անսասանության և ազգային ոգու խորհրդանիշն է: Այն բարձր է ամեն ինչից՝ կայծակներից, պատերազմներից ու մահախուճապ սերունդներից: Արարատը ժամանակից դուրս է. այն միակ հաստատուն կետն է, որին նայելով մարդիկ գիտակցում են իրենց փոքրությունը և միաժամանակ կապը հավերժության հետ:
3. Ի՞նչ ուղերձ է փոխանցում բանաստեղծությունը։
Հիմնական ուղերձն այն է, որ մարդը երկրի վրա ընդամենը հյուր է: Մենք գալիս ենք, նայում ենք այդ հավերժական գեղեցկությանը (Արարատին) և պիտի «անցնենք»: Սա հորդոր է՝ գիտակցել սեփական կյանքի արժեքը, բայց և լինել խոնարհ բնության ու ժամանակի հզորության առջև:
4. Գրել էսսե ,,Մարդը ժամանակի հոսքի մեջ,, վերնագրով։
Ժամանակը թերևս ամենաանարդար ու ամենահզոր երևույթն է, որի հետ մարդը ստիպված է հաշվի նստել իր ծննդյան օրից սկսած: Մենք հաճախ մեզ պատկերացնում ենք որպես աշխարհի կենտրոն, մտածում ենք, որ մեր խնդիրները, հույզերն ու ձեռքբերումները հավերժ են, սակայն ժամանակի հսկայական հոսքի մեջ մենք ընդամենը մի փոքրիկ կաթիլ ենք:
Ավետիք Իսահակյանն իր «Ռավեննայում» բանաստեղծության մեջ շատ դիպուկ է նկարագրում այս իրողությունը: Երբ նայում ենք Արարատին կամ որևէ այլ հավերժական արժեքի, հասկանում ենք, որ մեր նախնիները նույնպես նայել են նույն գագաթին իրենց վախերով ու հույսերով, բայց այսօր նրանք չկան: Ժամանակը կլանում է ամեն ինչ՝ սերունդներին, թագավորությունները, նույնիսկ կայծակների հարվածները:
Բայց արդյո՞ք սա պետք է մեզ տխրեցնի: Կարծում եմ՝ ոչ: Գիտակցությունը, որ մեր հերթը «հիմա է մի պահ», մեզ ստիպում է ավելի սուր զգալ կյանքի համը: Եթե մենք ժամանակի մեջ ընդամենը անցորդ ենք, ապա կարևոր է, թե ինչպես ենք անցնում այդ ճանապարհը: Արդյո՞ք մենք պարզապես սողում ենք ժամանակի միջով, թե՞ գլուխներս բարձր նայում ենք «սեգ ճակատին» ու ստեղծում մի բան, որը կմնա մեզնից հետո:
Մարդը ժամանակի հոսքի մեջ նման է լողորդի. մենք չենք կարող կանգնեցնել գետի ընթացքը, բայց մենք կարող ենք ընտրել մեր ուղղությունը: Ի վերջո, մարդու մեծությունը հենց այն է, որ նա, լինելով մահկանացու և ժամանակավոր, ընդունակ է սիրելու, ստեղծագործելու և երազելու հավերժության մասին:





