- Ներկայացնել Դվինի երկու եկեղեցական ժողովները
Իրավիճակը սրվեց հատկապես
451 թ. գումարված չորրորդ՝ Քաղկեդոնի Տիեզերական ժողովից հետո։ Այս ժողովում դավանաբանական վեճեր բռնկվեցին միաբնակների և երկաբնակների
միջև. առաջինները պնդում էին, որ Քրիստոսն ունի միայն մեկ՝ աստվածային
բնություն, դրան հակառակ՝ երկաբնակները Քրիստոսի մեջ ճանաչում էին երկու բնություն՝ աստվածային և մարդկային։ Այնուհետև երկաբնակները կոչվեցին
«քաղկեդոնականներ», իսկ միաբնակները՝ «հակաքաղկեդոնականներ»։
Հայաստանն այս ժողովին թեպետ չմասնակցեց, սակայն, ինչպես հետագայում պարզվեց, համակրանքը «հակաքաղկեդոնականների» կողմն էր։
- Քաղկեդոնի չորրորդ տիեզերաժողով
Այս ժողովում դավանաբանական վեճեր բռնկվեցին միաբնակների և երկաբնակների
միջև. առաջինները պնդում էին, որ Քրիստոսն ունի միայն մեկ՝ աստվածային
բնություն, դրան հակառակ՝ երկաբնակները Քրիստոսի մեջ ճանաչում էին երկու բնություն՝ աստվածային և մարդկային։ Այնուհետև երկաբնակները կոչվեցին
«քաղկեդոնականներ», իսկ միաբնակները՝ «հակաքաղկեդոնականներ»։
- Ինչ հետևանքներ ունեցան Հուստինիանոսի վերափոխությունները Հայաստանի համար
Բյուզանդական Հայաստանի վարչական շրջանի վերաձևման արդյունքում ստեղծվեցին չորս վարչական միավորներ’ Առաջին Հայք, Երկրորդ Հայք, Երրորդ Հայք և Չորրորդ Հայք նահանգները: Վերացվեցին հայ նախարարների ինքնավարությունը, արտոնություններն ու սեփական զորք ունենալու ժառանգական իրավունքը: Անհամեմատ ավելի էական և նշանակություն ուներ ժառանգական իրավունքին վերաբերող օրենքը, որով վնասվում էր նաև նախարարական համակարգը: Համաձայն բյուզանդական օրենքի ժառանգությունը պետք է բաժանվեր թե արական, թե իգական սեռի երեխաների միջև: Այսպես մեծ կալվածքները, որոնք հայ ազնվական ընտանիքների հզոր հիմքն էին, ավագ որդու կողմից ժառանգվելու և անձեռնմխելի մնալու փոխարեն արագորեն մասնատվեցին:
- Ովքեր էին նեստորականները,ինչ է նեստորականություն
Նեստորականություն նշանակում է քրիստոնեական ուսմունք, որը ճանաչում է Քրիստոսի մեջ երկու բնություն և երկու դեմք։ Անվանումը ստացել է 428-431 թթ. Կ. Պոլսի պատրիարք Նեստորի
անունից։
- էջ 135-139
- Երբ է տեղի ունեցել պարսկա-բյուզանդական պատերազմը
Ի վերջո հայերի սկսած ապստամբությունը վերաճեց պարսկա-բյուզանդական
20-ամյա պատերազմի, որն ավարտվեց Բյուզանդիայի հաղթանակով։ Արդյունքում 591 թ. Հայաստանը բաժանվեց Բյուզանդիայի և Պարսկաստանի միջև։ Այս
անգամ երկրի մեծ մասն անցավ Բյուզանդիային։ Կողմերը հայերի նկատմամբ
որդեգրեցին նոր քաղաքականություն, որով խրախուսվում էր հայկական զորքերի տեղակայումը երկրից դուրս։