Ադրբեջան: Թեև ունի Կասպից ծովի հետ սահման, այն փակ ավազան է, ուստի Ադրբեջանը դեպի օվկիանոս ելք չունի։ Այն գտնվում է Հայաստանի նման բարդ աշխարհաքաղաքական տարածաշրջանում։
Բոլիվիա և Պարագվայ: Այս երկրները Հարավային Ամերիկայում միակն են, որոնք ելք չունեն դեպի ծով։ Նրանք նույնպես բախվում են տնտեսական մարտահրավերների՝ առևտրային կապերի դժվարության պատճառով։
Նեպալ և Բութան: Այս երկրները գտնվում են Հիմալայներում՝ Հնդկաստանի և Չինաստանի միջև։ Ինչպես Հայաստանը, նրանք ևս լեռնային են և շրջապատված են մեծ տերություններով։
Վրաստան: Չնայած Վրաստանը ելք ունի դեպի Սև ծով, նա ևս գտնվում է մեծ տերությունների (Ռուսաստան, Թուրքիա) միջև և պատմականորեն բախվել է բարդ աշխարհաքաղաքական մարտահրավերների, ինչը նրան նմանեցնում է Հայաստանին։
Լիբանան: Այս երկիրը Մերձավոր Արևելքում է։ Չնայած այն ելք ունի դեպի ծով, սակայն նրա դիրքը խիստ բարդ տարածաշրջանում (Իսրայելի և Սիրիայի միջև) նմանեցնում է Հայաստանի քաղաքական դիրքին։
Ողջի գյուղը գտնվում է Շիրակի մարզի Ամասիա համայնքում։ Ինչպես Հայաստանի շատ այլ հեռավոր բնակավայրեր, այս գյուղը ևս բախվել է բնակչության թվի կտրուկ նվազման և կրթական ենթակառուցվածքների հետ կապված լուրջ խնդիրների։
Բնակչություն
Գյուղի բնակչությունը, համաձայն վերջին տվյալների, կազմում է մոտ 500-600 մարդ։ Այնուամենայնիվ, այս թիվը կայունորեն նվազում է՝ հիմնականում արտագաղթի պատճառով։ Ողջիից շատ երիտասարդներ տեղափոխվել են Հայաստանի քաղաքներ կամ արտերկիր՝ ավելի լավ կրթություն և աշխատանք գտնելու նպատակով։ Այս միտումի արդյունքում, բնակչության մեծ մասը այսօր կազմում են տարեց մարդիկ։ Գյուղի ծերացող բնակչությունը ստեղծում է լրջագույն սոցիալական խնդիրներ և դժվարացնում գյուղի զարգացումը։
Դպրոց
Ողջիի դպրոցը՝ Վարիի Ղարիբ Առուստամյանի անվան միջնակարգ դպրոցը, շարունակում է գործել, սակայն բախվում է մի շարք մարտահրավերների։ Երեխաների թվի նվազումը դարձել է հիմնական խնդիրներից մեկը, ինչը կարող է ապագայում հանգեցնել դպրոցի փակման։ Չնայած այն բանին, որ 1988թ. երկրաշարժից հետո այն վերանորոգվել է, գյուղի հեռավոր դիրքը դժվարացնում է որակյալ ուսուցիչների ներգրավումը։ Շատ դեպքերում ուսուցիչները ստիպված են լինում աշխատել միացյալ դասարաններում, ինչը բարդացնում է ուսումնական գործընթացը։
Դպրոցի հետ մեկտեղ, գյուղում մի ժամանակ գործում էր նաև մանկապարտեզ, որը նույնպես կարևոր դեր էր խաղում գյուղի սոցիալական կյանքում։ Սակայն ժամանակի ընթացքում դրանք նույնպես սկսեցին փակվել՝ երեխաների թվի կտրուկ նվազման պատճառով։
Ողջիի օրինակը ցույց է տալիս, թե ինչպես են Հայաստանի գյուղական համայնքները պայքարում գոյատևելու համար՝ դիմակայելով արտագաղթին և կրթական խնդիրներին։
Ծերունի մի դերվիշ՝ ճակատն արևառ, եկավ եգիպտական անապատը, որ մեծ Սֆինքսից հարցումներ անե՝ երջանկության խորհուրդը իմանալու համար: Անապատի դեղին լռության մեջ բազմել էր հինավուրց Սֆինքսը՝ անդորր ու աներեր. նրա անթարթ աչքերը ժամանակի խորքերից նայում էին խորհրդավոր հեռուները: Եկավ դերվիշը, արձանացավ Սֆինքսի առջև, եղեգնի երկարուն ցուպը խրեց այրվող ավազի մեջ. խոհուն աչքերը մռայլ ճակատի տակից հառեց նրա աչքերին ու ասաց. -Եկել եմ մոտդ համայն աշխարհի բոլոր ծայրերից. բոլոր ծայրերից հարցումն եմ արել իմանալու թե՝ ի՞նչ է երջանկությունը, ո՞րն է նրա իմաստը… Եվ մնացել եմ անպատասխան: Գալիս եմ այժմ նվիրական Սինայի ժայռեղեն գագաթից, ուր Մովսեսը պատգամներ առավ, հարցումն եմ արել անխոս բարձունքից… Եվ մնացել եմ անպատասխան: Քայլել եմ Նեղոսն ի վեր, տատասկները խոցել են սրունքներս, և արևը կիզել է ալեհեր ճակատս. և հասել եմ քո դռանը: Ա՛րդ, բա՜ց քո շրթունքը՝ հավիտյան գոցված աշխարհի համար, և քո իմաստուն, քո անվրդով աչքերով, ինչ որ տեսել ես դարերի շեղջում, ասա՛, հայտնի՛ր, հարցնում եմ՝ ի՞նչ է մարդկային կյանքի երջանկությունը: Մարդս խանձարուրներից մինչև գերեզման անպարտելի հույսերով ձգտում է երջանկության, սակայն առանց իմանալու, թե ինչ է այն: Ասա՛, հայտնի՛ր ինձ, և ես կմտնեմ խրճիթից խրճիթ, ապարանքից ապարանք. և հարավին, նույնպես հյուսիսին, և արևելքին, նույնպես արևմուտքին բարձրաբարբառ կպատգամեմ քո հայտնությունը երջանկության իմաստի մասին… Եվ լռությունը մեծ անապատի ծերուկ դերվիշի հարցումից հետո նորից ծանրացավ, և հինավուրց Սֆինքսը նորից նայում էր անթարթ՝ անեզր հեռուն: Անցան օրեր, անցան գիշերներ, և դերվիշը՝ անքուն ու կանգուն, արձանացած նրա առջև, ակնապիշ սպասում էր պատասխանի, և պատասխան չկար: Եվ երբ անցան օրեր ու գիշերներ, դերվիշը դարձյալ հարցում արավ, և նորից լռությունը մեծ անապատի ծերուկ դերվիշի հարցումից հետո թանձրացավ ու ծանրացավ: Ճերմակ ալիքները բարկ հովին տված՝ նորից հարցում արավ դերվիշը, և նրա աղաչող ձայնը հնչում էր ամբողջ մարդկության հոգու խորքերից: Եվ երբ լռեց դերվիշը, Սֆինքսը աչքերը բևեռեց դերվիշի աչքերին, և ահա՛ շարժվեցին նրա հավերժալուռ շրթունքները, և անապատի ձայնով պատասխանեց նա. «Ո՛վ մարդ, արյունի ծնունդ և կրքի ծարավ, քո անմիտ ոգին անհագ տարփում է հավերժ գրգիռի: Երջանկության իմաստը դու անկարող ես ըմբռնել, քո զգացող գոյությունը չարժե իր ձգտումին, և ո՛չ մի նպատակ չարժե, որ նրան ըղձաս: Սակայն ես ասում եմ քեզ և հավիտյան լռում, գնա՛ և այսուհետ մի՛ վրդովիր իմ երջանկավետ անդորրը: Գնա՛ և պատգամիր աշխարհին հանուր՝ հարավին, նույնպես հյուսիսին, արևելքին, նո՛ւյնպես արևմուտքին՝ երջանկության իմաստը — չպետք է զգալ, չպետք է խորհել, չպետք է կամենալ, այլ միայն քարանա՜լ, քարանա՜լ, քարանա՜լ…»: Եվ նորից քարացան հինավուրց Սֆինքսի շրթունքները, և նա՝ հավերժորեն անխռով և անվրդով սևեռեց իր անքթիթ աչքերը դեպի անծայրածիր հեռուները, և նորից խորասուզվեց ծով-հանգստի մեջ: Եվ անապատի անհուն լռությունը թանձրացավ ու ծանրացավ նորից…
1․Ուշադիր կարդա ստեղծագործությունը, դրա հիման վրա գրիր ստեղծագործագործական փոքրիկ աշխատանք ( քո մտորումները, վերլուծությունը, պատկերացումները) արծարծված թեմայի վերաբերյալ։
Այս պատումը խորիմաստ և ողբերգական է: Դերվիշը մարդկության խորհրդանիշն է, որը անդադար փնտրում է կյանքի բարձրագույն իմաստը՝ երջանկությունը: Նա ճանապարհորդում է աշխարհի բոլոր ծայրերով, հարցումներ է անում սուրբ ու նվիրական վայրերում (ինչպես Սինա լեռը), բայց մնում է անպատասխան: Նրա ճանապարհը տանջալից է, լի դժվարություններով (տատասկներ, այրող արև), ինչը խորհրդանշում է մարդու կյանքի անխուսափելի փորձությունները: Նա վերջապես հասնում է Սֆինքսի մոտ, որը հավերժական իմաստության և անդորրի խորհրդանիշ է:
Սֆինքսի պատասխանը սառն է, հուսահատեցնող և անսպասելի: Այն բացահայտում է ոչ թե երջանկության գաղտնիքը, այլ դրա անհնարինությունը մարդկային կյանքում: Սֆինքսի ասածի համաձայն՝ մարդու էությունը «արյունի ծնունդ և կրքի ծարավ» է, և հենց այդ կրքերն ու ցանկություններն են, որ մարդուն զրկում են երջանկությունից: Սֆինքսի լուծումը արմատական է և հակասում է մարդկային բնույթին՝ «քարանալ»: Դա նշանակում է հրաժարվել զգացմունքներից, մտքերից, ցանկություններից, այսինքն՝ ամբողջովին հրաժարվել մարդկային էությունից:
Պատումը վերջանում է ողբերգական նոտայով. դերվիշը ստանում է պատասխան, բայց այն պատասխանը չէր, որ ինքը ցանկանում էր: Դա ոչ թե լույս էր, այլ խորը խավար, որը ցույց է տալիս, որ մարդու ձգտումները դատարկ են, և նրա իսկական երջանկությունը հասանելի է միայն անշարժ, անզգա վիճակում: Այս պատասխանը կարծես անտարբերություն է մարդկային տառապանքի նկատմամբ և ավելի է խորացնում մեծ անապատի լռությունը: Սֆինքսի պատասխանը մեկնաբանելիս կարելի է ենթադրել, որ իսկական երջանկությունը դա ոչ թե ձեռքբերում է, այլ հրաժարում. հրաժարում մարդուն հատուկ բոլոր ցանկություններից և կրքերից, որոնք հավերժորեն խռովում են նրա անդորրը։ 2․Տեղեկություն հավաքիր Սինա լեռան մասին։ Ո՞վ էր Մովսեսը, ի՞նչ կապ ուներ Սինա լեռան հետ ։
Սինա լեռը (հայտնի է նաև որպես Խորեբ լեռ) գտնվում է Սինայի թերակղզում, Եգիպտոսում: Այն խորը կրոնական և պատմական նշանակություն ունի հուդայական, քրիստոնեական և իսլամական կրոններում: Այն համարվում է այն սուրբ վայրը, որտեղ, համաձայն Աստվածաշնչի, Աստված Մովսեսին տվեց Տասը պատվիրանները:
Մովսեսը հրեա ժողովրդի մարգարե, առաջնորդ և օրենսդիր էր: Համաձայն Աստվածաշնչի՝ նա ազատեց հրեաներին Եգիպտոսի գերությունից և նրանց առաջնորդեց դեպի խոստացված երկիրը: Մովսեսի և Սինա լեռան կապը ամենակարևոր իրադարձությունն է Հին Կտակարանում: Աստված կանչեց Մովսեսին լեռան վրա, և նա այնտեղ 40 օր և 40 գիշեր անցկացրեց՝ աղոթելով և ընդունելով Աստծո պատվիրանները: Դրանք գրված էին երկու քարե տախտակների վրա, որոնք Մովսեսը իջեցրեց լեռան վրայից և փոխանցեց իր ժողովրդին: Այս իրադարձությունը հիմք դրեց Մովսեսի օրենքին (Թորա) և ամրապնդեց ուխտը Աստծո և Իսրայելի ժողովրդի միջև: 3․ Բացատրիր անհասականալի բառերը, գրիր առնվազն երկու հոմանիշ դրանց համար։
Դերվիշ — Միանձնյա, աղքատ, շրջմոլիկ մուսուլման ճգնավոր կամ քարոզիչ: