Գրաբարյան թարգմանություն
«Արտաշես և Սաթենիկ»,13․10․23
Զայսու ժամանակ միաբանեալ Ալանք լեռնականօքն ամենայնիւ, յինքեանս արկանելով եւ զկէս Վրաց աշխարհին` մեծաւ ամբոխիւ տարածեալ ընդ աշխարհս մեր: Ժողովէ եւ Արտաշէս զիւրոց զօրացն բազմութիւն, եւ լինի պատերազմ ի մէջ երկոցունց ազգացն քաջաց եւ աղեղնաւորաց: Սակաւ ինչ տեղի տայ ազգն Ալանաց, եւ գնացեալ անցանէ ընդ գետն մեծ Կուր, եւ բանակի առ եզերբ գետոյն ի հիւսիսոյ եւ հասեալ Արտաշէս բանակի ի հարաւոյ, եւ գետն ընդ մէջ նոցա:
Բայց քանզի զորդի Ալանաց արքային ձերբակալ արարեալ զօրացն Հայոց ածեն առ Արտաշէս` զխաղաղութիւն խնդրէր արքայն Ալանաց, տալ Արտաշիսի զի՛նչ եւ խնդրեսցէ. եւ երդմունս եւ դաշինս ասէր հաստատել մշտնջենաւորս, որպէս զի մի՛ եւս մանկունք Ալանաց ասպատակաւ հինից ելցեն յաշխարհս Հայոց: Եւ չառնուլ յանձն Արտաշիսի առ ի տալ զպատանին` գայ քոյր պատանւոյն յափն գետոյն ի դարաւանդ մեծ, եւ ի ձեռն թարգմանաց ձայնէ ի բանակն Արտաշիսի:
Քե՛զ ասեմ, այր քաջ Արտաշէս,
Որ յաղթեցեր քաջ ազգին Ալանաց,
Ե՛կ հաւանեա՛ց բանից աչագեղոյ դստերս Ալանաց`
Տալ զպատանիդ.
Զի վասն միոյ քինու ոչ է օրեն դիւցազանց`
Զայլոց դիւցազանց զարմից
Բառնալ զկենդանութիւն
Կամ ծառայեցուցանելով
Ի ստրկաց կարգի պահել
Եւ թշնամութիւն յաւիտենական
Ի մէջ երկոցունց ազգաց քաջանց հաստատել,
Եւ լուեալ Արտաշիսի զայսպիսի իմաստութեան բանս` գնաց յեզր գետոյն. Եւ տեսեալ զկոյսն գեղեցիկ, եւ լուեալ ի նմանէ բանս իմաստութեան` ցանկացաւ կուսին: Եւ կոչեցեալ զդայեակն իւր զՍմբատ` յայտնէ նմա զկամս սրտի իւրոյ, առնուլ զօրիորդն Ալանաց ի կնութիւն իւր, եւ դաշինս եւ ուխտս հաստատել ընդ ազգի քաջացն, եւ զպատանին արձակել ի խաղաղութիւն: Եւ հաճոյ թուեցեալ Սմբատայ, յղէ առ արքայն Ալանաց` տալ զտիկին օրիորդն Ալանաց զՍաթենիկ ի կնութիւն Արտաշիսի: Եւ ասէ արքայն Ալանաց.
Եւ ուստի՞ տացէ քաջն Արտաշէս
Հազարս ի հազարաց եւ բիւրս ի բիւրուց
Ընդ քաջազգւոյ կոյս օրիորդիս ալանաց:
Հեծաւ արի արքայն Արտաշէս ի սեաւն գեղեցիկ,
Եւ հանեալ զոսկէօղ շիկափոկ պարանն,
Եւ անցեալ որպէս զարծուի սրաթև ընդ գետն,
Եւ ձգեալ զոսկէօղ շիկափոկ պարանն՝
Ընկէց ի մէջք օրիորդին Ալանաց,
Եւ շատ ցաւեցոյց զմէջք փափուկ օրիորդին,
Արագ հասուցանելով ի բանակն իւր։
Թարգմանություն
Այդ ժամանակ միավորվեցին ալանները՝ լեռնաբնակ ժողովուրդը, հավաքելով իրենց հին զորքերը և Վրաց երկրի կեսը, ու մեծ բազմությամբ տարածվեցին դեպի մեր երկիրը։
Արտաշեսը նույնպես ժողովեց իր զորքերի բազմությունը, և սկսվեց պատերազմ քաջերի և աղեղնավորների երկու ժողովուրդների միջև։
Քիչ տարածք զիջեց Ալանների ժողովուրդը, անցավ մեծ Կուր գետը և բանակ դրեց գետի հյուսիսային ափին, իսկ Արտաշեսը՝ հարավային ափին, և գետը բաժանում էր նրանց։
Բայց քանի որ հայոց զորքը գերել էր Ալանների արքայի որդուն ու բերել Արտաշեսի մոտ, Ալանների արքան խնդրեց խաղաղություն՝ խոստանալով Արտաշեսին տալ այն ամենը, ինչ նա կցանկանա։ Նա երդվեց և դաշինք առաջարկեց՝ հաստատելու հավիտյան, որ այլևս Ալանների սերունդները երբեք չարշավեն Հայաստանի վրա։
Սակայն Արտաշեսը չհամաձայնեց պատանին վերադարձնել առանց փոխհատուցման։ Այդ ժամանակ Ալանների արքայի քույրը՝ գեղեցիկ Սաթենիկը, ելավ բարձր բլրի վրա և թարգմանչի միջոցով ձայնեց Արտաշեսի բանակին․
Քեզ եմ ասում, քաջ Արտաշես,
Ով հաղթեցիր քաջ Ալանների ազգին,
Ահա ես՝ աչքերին հաճելի դուստրը Ալանների արքայի,
Կխնդրեմ՝ ազատիր պատանիս։
Որովհետև մեկ ատելության պատճառով չէ վայել դյուցազուններին՝
Այլ դյուցազունների ցեղից
Կյանք խլել,
Կամ նրանց ստրկացնել,
Եվ հավիտյան թշնամություն հաստատել
Երկու քաջ ազգերի միջև։
Արտաշեսը լսեց Սաթենիկի իմաստուն խոսքերը, եկավ գետի ափը, տեսավ գեղեցիկ կույսին և լսեց նրա խոհուն խոսքերը։ Նրան տեսնելով՝ ցանկացավ Սաթենիկին։
Կանչեց իր մերձավոր Սմբատին ու հայտնեց նրան իր սրտի ցանկությունը՝ Ալանների արքայադստերը կնության առնել, խաղաղություն հաստատել քաջերի ցեղերի միջև և ազատել պատանուն։
Սմբատը հավանեց այդ միտքը և ուղարկեց պատգամ Ալանների արքային՝ տալ իր դստերը՝ Սաթենիկին, Արտաշեսի կնության։
Ալանների արքան ասաց․
Իսկ ի՞նչ կտա քաջ Արտաշեսը
Հազարավոր քաջերից ընտիր
Իմ դստեր՝ Ալանների կույսի դիմաց։
Այն ժամանակ քաջ Արտաշես արքան նստեց իր սև արագացի վրա,
հանեց ոսկե օղերով շիկափոկ պարանն,
և ինչպես արծիվն արագաթև անցավ գետի վրայով,
ձգեց ոսկե շիկափոկ պարանն ու գցեց Ալանների կույս Սաթենիկի մեջքին,
նրան ցավ պատճառեց իր նուրբ մարմնին,
և արագ տարավ իր բանակ՝ ի կնություն։



