Նախաբան
Ժողովրդի զարգացումն ու առաջընթացը միշտ անմիջականորեն կապված են կրթության մակարդակի հետ։ Անգրագիտությունը ոչ միայն գիտելիքի պակաս է, այլ նաև մտածողության սահմանափակում, որը խոչընդոտում է հասարակության զարգացումը։
Ընթացք
Հայ իրականության մեջ այդ խնդիրը հատկապես սուր է ներկայացված 19-րդ դարում, երբ ազգի ապագան կախված էր լուսավոր մտածող մարդկանցից։ Այդ գաղափարների կրողներից մեկն է Րաֆֆու «Խենթը» ստեղծագործության գլխավոր կերպարը։
Խենթը Րաֆֆու ստեղծագործության մեջ ներկայացվում է որպես մարդ, ով գիտակցում է, որ ժողովրդի թուլության հիմնական պատճառը անգրագիտությունն է։ Նա հասկանում է, որ կրթությունից զրկված ժողովուրդը չի կարող պաշտպանել իր իրավունքները, պահպանել ազգային ինքնությունը և հասնել զարգացման։ Այդ պատճառով նա իր պայքարի հիմքում դնում է կրթության անհրաժեշտությունը։
Տարբեր ժամանակաշրջաններում կրթությունը տարբեր դեր է խաղացել հասարակության զարգացման գործում։ Հին ժամանակներում կրթությունը հասանելի էր միայն ընտրյալներին, իսկ ժողովուրդը մնում էր տգիտության մեջ։ Միջնադարում կրթությունը կապված էր եկեղեցու հետ և նպաստում էր մշակույթի պահպանմանը։ Նոր ժամանակներում կրթությունը դարձավ հասարակության առաջընթացի հիմնական շարժիչ ուժը՝ ձևավորելով գիտակից, մտածող և ազատ անհատներ։ Րաֆֆու ժամանակաշրջանում կրթությունը արդեն ազգային փրկության միջոց էր։
Խաչվող հասկացություն՝ զարգացում, ամբողջությամբ արտացոլվում է Խենթի կերպարում։ Նա հասկանում է, որ առանց կրթության զարգացում հնարավոր չէ։ Թեև հասարակությունը նրան «խենթ» է անվանում, իրականում նա ամենազարգացած մտածողությունն ունի, քանի որ տեսնում է ապագան և գիտի, թե ինչպես կարելի է դուրս գալ խավարից դեպի լուսավորություն։
Վերջաբան
Այսպիսով Րաֆֆու «Խենթը» կրթության և զարգացման գաղափարի հզոր խորհրդանիշ է։ Նրա պայքարը անգրագիտության դեմ ցույց է տալիս, որ կրթությունն ազգի առաջընթացի և գոյատևման հիմնական գրավականն է։ Թեև նման մարդիկ հաճախ չեն հասկացվում իրենց ժամանակակիցների կողմից, սակայն հենց նրանք են դառնում իրական զարգացման շարժիչ ուժը։ «Խենթը» մեզ սովորեցնում է, որ կրթության ճանապարհը դժվար է, բայց միակն է, որը տանում է դեպի լուսավոր ապագա։


