ա. Ներկայացրո՛ւ։ Որո՞նք էին ՀՀ արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունները: Ինչպիսի՞ հարաբերություններ է ձևավորում ՀՀ-ն Թուրքիայի և Քառյակ միության մյուս պետությունների հետ:
Հայաստանի Հանրապետության արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունը կապված էր նորաստեղծ պետության անվտանգության ապահովման, միջազգային ճանաչման ձեռքբերման և տարածքային ամբողջականության պաշտպանման հետ։ Հայաստանը փորձում էր համագործակցել հիմնականում Անտանտի երկրների հետ, քանի որ նրանք էին միակ ուժերը, որոնք կարող էին աջակցել նրան քաղաքական ու ռազմական առումով։ Թուրքիային հետ հարաբերությունները լարված էին, քանի որ Օսմանյան կառավարությունը չէր ընդունում անկախ Հայաստանը և չէր հրաժարվում իր տարածքային հավակնություններից։ Այն մշտապես սպառնալից դիրք էր պահում և հակամարտությունների աղբյուր էր դառնում։ Քառյակ միության մյուս երկրները՝ Գերմանիան, Ավստրո–Հունգարիան և Բուլղարիան, Հայաստանի հանդեպ բարենպաստ վերաբերմունք չէին ցուցաբերում, քանի որ Թուրքիայի դաշնակիցներն էին։ Նրանք չէին աջակցում հայկական խնդիրներին և ընդհանուր առմամբ անտարբեր էին նորակազմ հանրապետության նկատմամբ։
բ. Բացատրի՛ր։ Ի՞նչ կարգավիճակ ուներ ՀՀ-ն, ո՞ր պետություններն էին ճանաչել նրան:
1918–1920 թվականներին Հայաստանը եղել է անկախ հանրապետություն, որը միջազգային ասպարեզում ուներ մասամբ ճանաչված պետության կարգավիճակ։ Հայաստանը ճանաչել էին Անտանտի մի շարք երկրներ՝ Ֆրանսիան, Մեծ Բրիտանիան, Իտալիան, ինչպես նաև ավելի ուշ Միացյալ Նահանգները, որը նույնիսկ հաստատեց Վիլսոնի իրավարար վճիռը՝ առաջարկելով Հայաստանի տարածքների ընդլայնում։ Եվրոպական մի շարք այլ պետություններ նույնպես ընդունում էին Հայաստանի գոյությունն ու դիվանագիտական հաղորդակցությունը։ Սակայն Թուրքիայի և Քառյակ միության պետությունների կողմից Հայաստանը չճանաչվեց, քանի որ նրանք քաղաքականորեն հակված էին աջակցելու Օսմանյան իշխանություններին։
գ. Վերլուծի՛ր։ Ինչո՞վ էր պայմանավորված ՀՀ նկատմամբ Անտանտի դրական վերաբերմունքը
Անտանտի դրական վերաբերմունքը Հայաստանի հանդեպ պայմանավորված էր մի քանի կարևոր հանգամանքով։ Նախ՝ ռազմավարական նկատառումներով Անտանտը ցանկանում էր տարածաշրջանում ունենալ մի պետություն, որը կդառնար հակակշիռ ինչպես Թուրքիային, այնպես էլ bolշևիկյան Ռուսաստանին։ Բացի այդ, աշխարհը դեռ ազդված էր Հայոց ցեղասպանության ծանր հետևանքներից, ինչը մեծացրել էր հայության հանդեպ համակրանքն ու աջակցության պատրաստակամությունը։ Վիլսոնյան ԱՄՆ–ն և եվրոպական շատ երկրներ Հայաստանի անկախությունը դիտում էին որպես արդարության վերականգնում և քրիստոնյա ազգի պաշտպանության հնարավորություն։ Տարածաշրջանում կայունություն ստեղծելու ցանկությունը ևս նպաստում էր Հայաստանին սատարելու քաղաքականությանը։







