- Ինչու էր անհրաժեշտ ստեղծել հայկական գրերը: Ինչ նշանակություն ունեցավ հայոց գրերի ստեղծումը մշակույթի հետագա զարգացման համար:
Անհրաժեշտ էին հայերեն գրեր։ Ավելի հստակ՝ հայերեն Սուրբ գիրք և եկեղեցական գրականություն։ Այս խնդրով մտահոգ էին թե՛ Հայոց եկեղեցին, թե՛ արքունիքը, քանի որ արքայական և եկեղեցական իշխանությունը պահպանելու մակ ձևը հայոց լեզուն էր։
- Ինչու Սասանյան կայսրությունն ու Բյուզանդիան համաձայնեցին թե Արևելյան թե Արևմտյան Հայաստաններում հայկական դպրոցներ բացելուն:
Սասանյանները շահագրգռված էին հայկական դպրոցների գործունեությամբ, քանի որ դրանով տեսնում էին հայերի տարանջատումը քրիստոնիա արևմուտքից, Բյուզյանդիայից և նրա ազդեցութթյունից։ Բյուզանդիան ևս համաձայնում է, քանի որ մերժելու դեպքոմ կարող է կորցնել Արևելյան Հայսատանի նատմամբ իր հավակնությունները։
- Ինչու միայն քրիստոնեության ընդունմամբ հնարավոր չէր պահպանել մշակութային առանձնահատկությունները ու միասնականությունը:
- Ինչու էր կարևոր թարգմանական գրականությունը: Ինչ նշանակություն այն ունեցավ:
Մեսչոպ Մաշտոցը և իր աշակերտները թարգմանական լայն գործունեություն են ծավալում։
- Ինչով էր կարևոր պատմագրական միասնական ավանդույթի ձևավորումը:
Պատմագրությունը հայ գիր ու գրականության ամենամեծ ձեռքբերումն է և բացառիկ է ոչ միայն հայ ժողովրդի, այլև հարևան և հեռու ժողովրդների պատմության հետազոտության համար։
- Ինչ գործնական նշանակություն ունեին Եզնիկ Կողբացու և Դավիթ Անհաղթի ստեղծագործությունները: